บทที่ 54: ซิลเวีย

บทที่ 54: ซิลเวีย

อูเหยาเปิดประตูโรงเตี๊ยมออก แสงตะวันยามบ่ายสาดลงมาปกคลุมใบหน้า ให้ความอบอุ่นไปทั่ว

ความเละเทะบนถนนถูกเก็บกวาดอย่างลวก ๆ แล้ว หลุมบ่อจากแรงระเบิดถูกกลบดินใหม่ไว้ชั้นหนึ่ง สีของมันอ่อนกว่าพื้นหินเก่าที่อยู่ข้างกันมาก ราวกับเสื้อผ้าเก่าที่ปะชุน

แทบมองไม่เห็นผู้คนบนถนน บางครั้งหน้าต่างบานหนึ่งก็แง้มออกเพียงรอยแยก ก่อนจะรีบปิดลงทันทีที่สายตาของอูเหยากวาดผ่าน เสียงกระซิบกระซาบแผ่วเบาและเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบห่างออกไปดังลอดมาจากหลังบานหน้าต่าง

อูเหยาไม่ได้ใส่ใจว่า ตัวละครที่ไม่ใช่ผู้เล่น เหล่านี้จะนินทานางลับหลังอย่างไร สิ่งที่นางคิดถึงมีเพียงอาจารย์ฝึกทักษะที่นางเลือกไว้