กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 191 ลุงจิ่ว: เงินนี่อาจารย์จะเก็บไว้ให้พวกเจ้าเอง
ยามจื่อ เสียงกลองบอกยามดังผ่านไปแล้ว
“ปัง!”
ประตูหน้าต่างทุกบานในห้องอาหารสั่นสะเทือนขึ้นพร้อมกัน ราวกับถูกฝ่ามือยักษ์ไร้รูปทุบกระหน่ำ
วินาทีถัดมา โคมระย้าคริสตัลหรูหราบนเพดานกะพริบสองครั้ง แสงสว่างหรี่ลงด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ก่อนจะดับวูบลงพร้อมเสียง “เปรี้ยง”
ห้องโถงทั้งห้องจมสู่ความมืดมิดจนมองไม่เห็นแม้แต่นิ้วมือ
กลิ่นคาวเหม็นเข้มข้นจนแทบหายใจไม่ออกปะปนกับไอแค้น พวยพุ่งมาจากทิศทางห้องครัว ลมทมิฬหมุนวนเลียดพื้น อุณหภูมิลดฮวบฉับพลัน ราวกับฤดูหนาวมาเยือนในชั่วพริบตา
กลางห้องอาหาร ไอทมิฬพลุ่งพล่าน ก่อนค่อย ๆ รวมตัวเป็นร่างคนเลือนราง