เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 192 ศัตรูคู่อาฆาตในวันวานแปรเปลี่ยนเป็นสหายร่วมรบ เพื่อศิษย์ลุง พวกเราสู้สุดกำลัง!
ยามจื่อสามเค่อ โรงพักศพเงียบสงัดจนได้ยินเสียงไส้เทียนแตกดังแผ่วเบา
ภายในห้องรับรอง สือเจียนนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง กระแสลมปราณรอบกายหนักแน่นลึกล้ำดุจห้วงเหว แรงกดดันแห่งพลังไร้รูปร่างทำให้อากาศในห้องคล้ายแข็งค้าง
เขากำลังเดินพลังปรับลมหายใจ
กลางวันเพื่อสลายแก่นผีร้ายอย่างฝืนกำลัง เขาใช้วิชาอสนีต้นกำเนิดเกินขีดจำกัด บัดนี้ไอเย็นหยินอันคุ้นเคยกำลังแผ่ขึ้นมาตามร่องกระดูกสันหลัง ราวกับหนอนชอนไชติดกระดูก
เขาหลับตาแน่น พยายามควบคุมพลังปราณอัสนีหยางบริสุทธิ์ในตันเถียนให้ชะล้างไอหยินนั้น
ทว่า ยิ่งพลังปราณอัสนีกร้าวแกร่งเพียงใด ไอซากศพพิษหยินที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังก็ยิ่งสะท้อนกลับอย่างดุร้าย
“พรวด!”
โลหิตทมิฬข้นคลั่กทะลักออกจากปากสือเจียน กระเซ็นลงบนพื้นอิฐเขียวเบื้องหน้า ส่งเสียง “ซู่ซ่า” แผ่วเบา ทั้งยังมีควันสีเทาดำลอยขึ้นเป็นสาย
นั่นมิใช่เลือดคั่งธรรมดา