เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 190 ไออำมหิตพุ่งชนตรง
ประตูใหญ่ของโรงพักศพถูกใครบางคนทุบจนดังสนั่นหวั่นไหว
ผู้มาเยือนเป็นชายวัยกลางคนร่างอ้วนพุงพลุ้ย ยังไม่ทันก้าวเข้ามา กลิ่นแป้งหอมที่ผสมกับกลิ่นอายเงินทองก็ลอยเข้ามาก่อนแล้ว
เขาสวมเสื้อคลุมยาวผ้าแพรสีม่วงเข้ม มือหมุนลูกวอลนัตอยู่สองลูก นิ้วทั้งสิบแทบจะสวมแหวนทองเต็มทุกนิ้ว
คนผู้นี้ก็คือเศรษฐีใหม่ผู้กำลังโด่งดังที่สุดในเมืองตระกูลเริ่น เงินต้าไห่
เงินต้าไห่เพิ่งก้าวเข้าประตูมา หัวเข่าก็อ่อนยวบ ราวกับจะทรุดลงคุกเข่ากับพื้น เสียงดังราวกับหมูที่เพิ่งถูกเชือด “ลุงจิ่ว! ช่วยชีวิตข้าด้วย! ‘ภัตตาคารตะวันตกมหามงคล’ ที่เพิ่งเปิดใหม่ของข้า เกรงว่าจะต้องพังพินาศเพราะไอ้พวกสกปรกนั่นแล้ว!”
ลุงจิ่วกำลังดื่มชา พอถูกเสียงนี้ทำให้สะดุ้ง มือก็สั่น น้ำชาหกเปื้อนแขนเสื้อไปครึ่งหนึ่ง
ที่แท้เงินต้าไห่อยากตามกระแสนิยม จึงเช่าที่ดินผืนหนึ่งตรงปากทางเข้าเมืองเพื่อเปิดภัตตาคารตะวันตก เพื่ออวดความโอ่อ่า เขาจงใจควักเงินก้อนโตสร้างถนนตรงยาวสายหนึ่ง ให้ทอดตรงไปถึงหน้าประตูภัตตาคาร
ผลคือพอภัตตาคารเปิดกิจการ เรื่องประหลาดก็เกิดขึ้นไม่ขาดสาย