เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 187 คู่ซ้อมที่โหดที่สุดแห่งโรงพักศพ
ราตรีมืดมิดเหนียวข้น กลิ่นยาทาถูนวดฉุนจัดอบอวลอยู่ในห้องข้างของโรงพักศพ
ชิวเซิงนอนคว่ำอยู่บนเตียงไม้ แผ่นหลังปริแยกจนเห็นเนื้อ รอยฟกช้ำสีเขียวคล้ำซ้อนทับกับแผลเก่า หากไม่เพ่งดูให้ดี แทบหาเนื้อดีสักชิ้นไม่พบ
บาดแผลที่น่าสยดสยองที่สุดอยู่ใต้ชายโครง ตรงนั้นมีรอยไหม้เกรียมอยู่รอยหนึ่ง ถึงขั้นได้กลิ่นเหม็นของเนื้อที่ถูกไฟเผา นั่นคือรอยที่ประกายอสนีซึ่งสือเส้าเจียนสะบัดออกมาอย่างส่ง ๆ ในตอนกลางวันเฉี่ยวผ่าน
หลินซุ่ยซุ่ยนั่งอยู่ข้างเตียง ปลายนิ้วแตะยาขี้ผึ้งสีดำคล้ำก้อนใหญ่ กดลงบนรอยไหม้นั้น
“ซี๊ด—”
กล้ามเนื้อทั่วแผ่นหลังของชิวเซิงเกร็งกระตุกขึ้นฉับพลัน เหงื่อเย็นไหลอาบลงมาตามขมับทันที แต่เขากลับซุกหน้าเข้ากับข้อพับแขน อดกลั้นไม่ส่งเสียงออกมาแม้แต่แอะเดียว
“เจ็บก็ร้องออกมา” เสียงของหลินซุ่ยซุ่ยแผ่วเบายิ่ง ทว่ามือที่กดลงไปกลับไม่ผ่อนแรง