เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 186 จูบสักทีแล้วก็ไม่เจ็บแล้ว
หลังจากชิวเซิงดูดซับพลังปราณอัสนีที่ย้อนกลับมาสายนั้นจนหมด ร่างกายก็ถึงขีดจำกัดในที่สุด เบื้องหน้ามืดวูบ ก่อนหมดสติไปอย่างสิ้นเชิง
ร่างที่ไหม้เกรียมราวกับกระสอบป่านขาดวิ่นไถลลงไปตามกำแพง แล้วแน่นิ่งไร้สุ้มเสียง
“ชิวเซิง!”
หลินซุ่ยซุ่ยกรีดร้อง หัวใจราวกับถูกมือเย็นเยียบข้างหนึ่งบีบรัด นางแทบจะพุ่งเข้าไปโดยไม่คำนึงถึงสิ่งใด
ท่อนแขนดุจคีมเหล็กกลับพาดขวางอยู่ตรงหน้านาง นั่นคือลุงจิ่ว
เขารั้งหลินซุ่ยซุ่ยไว้แน่น สีหน้าแย่ถึงขีดสุด ริมฝีปากสั่นระริก ทว่ากลับไม่เอ่ยวาจา เขาขยับไม่ได้ ต่อหน้าศิษย์พี่ใหญ่ เขาไม่มีสิทธิ์เข้าไปยุ่งกับการสั่งสอน
เสียงเย็นชาของสือเจียนดังขึ้นกลางลาน ไม่เจืออารมณ์แม้แต่น้อย “หยกไม่เจียระไนย่อมไม่เป็นหยกงาม ทุกข์แค่นี้ยังทนไม่ไหว แล้วจะบำเพ็ญวิชาอสนีไปทำไม!”