เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 188 ศิษย์พี่ใหญ่สือเส้าเจียนใจเสียแล้ว ไอ้หนูนี่เหตุใดยิ่งสู้ยิ่งแข็งแกร่ง?
สือเส้าเจียนจ้องอีกฝ่ายเขม็ง รสคาวหวานในลำคอกดลงไปเท่าไรก็ไม่หาย เมื่อเทียบกับความเจ็บปวดจากอวัยวะภายในที่สั่นสะเทือนแล้ว สิ่งที่ทำให้เขาทรมานยิ่งกว่าคือมือขวา—ท่อนแขนทั้งท่อนชาและบวมตึง ปลายนิ้วยังกระตุกแผ่วเบาอย่างควบคุมไม่ได้
นั่นเป็นผลจากวิชาอสนีของตนสะท้อนกลับ
อีกด้านหนึ่ง ชิวเซิงพิงกำแพงอิฐเขียว หอบหายใจเฮือกใหญ่ เสื้อบริเวณอกกลายเป็นถ่านไปนานแล้ว บนผิวหนังมีรอยไหม้สีแดงคล้ำเป็นปื้น เลือดไหลลงตามขากางเกง หยดลงบนพื้นสีเทาหม่น แต้มเป็นดอกไม้สีแดงคล้ำหลายดอก
สภาพช่างน่าเวทนายิ่งนัก แต่เขายังไม่ล้มลง
ชิวเซิงยกหลังมือเช็ดฟองเลือดตรงมุมปากอย่างลวก ๆ ดวงตาคู่นั้นสว่างวาบ จ้องสือเส้าเจียนเขม็ง แม้ไม่ได้เอ่ยสักคำ แต่ท่าทีดื้อรั้นไม่ยอมใครนี้ยังชวนให้หงุดหงิดยิ่งกว่าด่าพ่อเสียอีก
เจ้าหนูนี่ กระดูกแข็งยิ่งกว่าหินเสียอีก
“ดี”