เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 183 ราชันอสนีบาตสือเจียนบุกมาถึง
ชิวเซิงแบกเหวินไฉไว้บนบ่า มืออีกข้างลากอันธพาลน้อยที่ขวัญหนีดีฝ่อจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง วิ่งตะบึงขึ้นเนินเขาโดยไม่หันกลับไปมอง
เขาสัมผัสได้ถึงสายตาเย็นเยียบหลายร้อยหลายพันคู่ที่อยู่เบื้องหลัง ราวกับหนอนชอนไชกระดูก จ้องตรึงแผ่นหลังของเขาแน่น โดยเฉพาะสายตาจากเงาผีอาภรณ์สีม่วงด้านหลังเวทีงิ้ว ทั้งเย็นชาและอาฆาต
แผ่เจตนาร้ายที่จับต้องได้ออกมา ราวกับจะทำให้อากาศกลายเป็นน้ำแข็ง
“ฮึ!”
เสียงแค่นหัวเราะเย็นชาดังมาจากเนินเขา แม้ไม่ดังนัก ทว่ากลับดังก้องประหนึ่งอสนีบาตผ่าลงกลางที่ราบ ชัดเจนจนภูตผีทุกตนได้ยิน
ลุงจิ่วยืนอยู่บนยอดเนิน มือข้างหนึ่งไพล่หลัง อีกข้างตั้งมุทรากระบี่ ชี้ลอย ๆ ไปยังทิศทางของราชันภูตอาภรณ์สีม่วง
ไร้แสงสีทอง ไร้ยันต์อาคม เป็นเพียงการเคลื่อนไหวง่าย ๆ เท่านั้น