กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 182 ฟังคำศิษย์น้องหญิงเล็ก
บนเนินเขา สายลมยามราตรีหนาวเย็นเสียดกระดูก
ลุงจิ่วมองศิษย์ที่ยืนยิ้มราวกับคนโง่อยู่ท่ามกลางทะเลภูตผีเบื้องล่าง ใบหน้าดำคล้ำประหนึ่งก้นหม้อ
เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย พลิกข้อมือหยิบเชือกแดงเส้นเรียวยาวออกมาจากย่ามอาวุธเวทที่พกติดตัว เชือกแดงเส้นนั้นไม่รู้ผ่านการแช่เลือดไก่มากี่ครั้ง สีของมันจึงหม่นคล้ำ หากใช้เนตรธรรมเพ่งมองให้ดี จะเห็นอักขระยันต์ชาดเล็กละเอียดดุจเส้นผมนับไม่ถ้วนกำลังไหลเวียนอย่างช้า ๆ อยู่บนเส้นเชือก
“มือ” ลุงจิ่วกล่าวสั้นกระชับ
ชิวเซิงยื่นข้อมือออกไปทันที