กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 184 ความริษยาทำให้คนเปลี่ยนไปจนจำแทบไม่ได้ สือเส้าเจียนเสียอาการแล้ว
ภายในลานบ้าน อากาศราวกับแข็งตัว
สายตาของสือเจียนคมกริบดุจคมมีด กวาดผ่านทุกคนในลาน ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่เหวินไฉ ผู้หาบน้ำจนลื่นล้มและเปียกโชกไปทั้งตัว
เขาขมวดคิ้วแน่น ถึงกับคร้านจะปรายตามองลุงจิ่วที่ยืนอยู่ข้างกาย เพียงส่งเสียงแค่นหัวเราะเย็นชาจากลำคอ น้ำเสียงดูแคลนและเย้ยหยันแทบจับต้องได้
“ศิษย์น้อง นี่คือศิษย์ใหญ่ที่เจ้าสั่งสอนมาสิบกว่าปีหรือ?”