กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 177 ซุ่ยซุ่ย เจ้าต้องรับผิดชอบ
ราตรีล่วงลึกแล้ว
ภายในโรงพักศพเงียบสงัดไร้สรรพเสียง มีเพียงเสียงสุนัขเห่าเป็นครั้งคราวจากที่ไกล ๆ ยิ่งขับให้ราตรีนี้มืดทึบราวหมึก
ในห้องของชิวเซิง เขาพลิกตัวไปมาราวกับปลาที่ถูกวางบนเหล็กร้อน อย่างไรก็นอนไม่หลับ
เพียงหลับตาลง สีแดงเจิดจ้าผืนนั้นก็ถาโถมเต็มฟ้าแผ่นดิน
เทียนแดงที่ไหววูบ ผลพุทราแดงกับลำไยที่แข็งจนทิ่มปาก และ…ใบหน้าของหลินซุ่ยซุ่ยใต้ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวแดงฉาน ซึ่งต้องแสงเทียนจนดวงตาพราวเสน่ห์ชวนใจสั่น
ทุกสิ่งในแดนมายาสมจริงราวกับสลักตราประทับไว้ในสมองของเขา
สัมผัสอ่อนนุ่ม ลมหายใจอุ่นร้อน และเสียงสุดท้ายที่ถูกสะกดกลั้น…
ชิวเซิงลืมตาพรึ่บ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง ปากคอแห้งผาก