กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 169 อสนีสะเทือนกลางฝ่ามือ หุ่นศพถูกกำจัด
กระจกปากั้วของลุงจิ่วราวกับดวงตะวันเจิดจ้าที่ลอยค้างกลางอากาศ แสงทองควบแน่นเป็นโซ่ตรวนจับหุ่นศพที่เกาะอยู่บนกำแพงตรึงไว้แน่น
เสียงแผดเผาดังซู่ซ่าไม่ขาดสาย ประสานกับเสียงโหยหวนแหลมสูงของหุ่นศพที่ฟังไม่เหมือนเสียงมนุษย์ กลิ่นไหม้เกรียมปนกลิ่นเนื้อเน่าคลุ้งไปทั่วลาน
“ชิวเซิง อุดประตู! เหวินไฉ หมึกเต้า!”