กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 168 กระจกปากั้วของลุงจิ่วผนึกหุ่นศพ
เจ้อกูยืนทรงตัวได้มั่นคงแล้วจึงยกมือปาดใบหน้าที่ถูกควันรมจนดำเกรียม ก่อนถ่มน้ำลายทีหนึ่ง ความอับอายจากท่าทางเมื่อครู่และความขุ่นเคืองที่อวดเก่งไม่สำเร็จฉายอยู่ในดวงตานางเพียงชั่ววูบ แล้วถูกแทนที่ด้วยความเฉียบคมและเยือกเย็นที่ผ่านการขัดเกลามาแล้ว
นางผลักลุงจิ่วอย่างไม่สบอารมณ์ แล้วส่งเสียง “ฮึ” ใส่แผ่นหลังของเขา ทว่าคำพูดที่เอ่ยออกมากลับไม่มีแววหยอกล้อแม้แต่น้อย
“อย่ามัวมายืนเกะกะอยู่ตรงนี้! เจ้าตัวน้อยนี่เติบใหญ่มีฤทธิ์เดชแล้ว ยังหลอมกลั่นหุ่นศพไว้ข้างนอกเป็นหูเป็นตา คอยส่งอาหารโลหิตกับไอหยินให้มันไม่ขาดสาย”