กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 167 เจ้อกูพลาดท่า
ทั้งสามไม่กล้ารั้งรอแม้ชั่วขณะ อาศัยแสงจันทร์เย็นเยียบ ร่างพุ่งดุจสายลม ทะยานไปยังจวนผู้บัญชาการใหญ่ที่อยู่อีกฟากของเมือง
ลมกลางคืนคำรามหวีดหวิว ปะทะใบหน้าราวกับถูกคมมีดกรีด
ชิวเซิงวิ่งนำหน้าโดยไม่รู้ตัว ใช้บ่ากว้างแหวกกระแสลมให้คนทั้งสองที่ตามหลัง ความเร็วของเขาสูงยิ่ง ทว่าทุกครั้งที่ผ่านถนนดินขรุขระเป็นหลุมเป็นบ่อ เขาจะชะลอฝีเท้าลงโดยไม่รู้ตัว แล้วใช้ร่างกายบังด้านหนึ่งของหลินซุ่ยซุ่ย ราวกับสิ่งนี้กลายเป็นสัญชาตญาณที่ฝังลึกในกระดูกไปแล้ว