กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 166 เจ้อกู: สายตาของพวกเจ้าสองคนเช่นนี้ บอกว่าไม่ได้ลอบคบชู้ ข้าไม่เชื่อหรอก!
เสียงกระดิ่งขาดหายไปแล้ว ทว่าหางเสียงยังคงก้องอยู่ในกะโหลก สั่นสะเทือนจนสมองแทบกระเพื่อม
หลินซุ่ยซุ่ยสูดลมหายใจเย็นชื้นของโลกความจริงเข้าไปอย่างแรง ความเจ็บแปลบจากปอดที่ขยายออกทำให้นางหลุดพ้นจากฝันอันพิสดารเหนือจริงโดยสิ้นเชิง
ร่างกายหนักอึ้งราวกับถูกกรอกตะกั่ว โดยเฉพาะแผ่นหลังที่เหนอะหนะจากสัมผัสของเหงื่อเย็นซึ่งแนบติดเสื้อผ้า
นางยังไม่ลืมตาในทันที กลับยื่นมือควานหาคนข้างกายโดยไม่รู้ตัว—ในวินาทีสุดท้ายของแดนมายา นางคว้ามือของคนผู้นั้นไว้
ปลายนิ้วสัมผัสได้เพียงใบไม้ร่วงที่แห้งเหี่ยวชื้นแฉะอยู่เต็มพื้น กับกลิ่นดินคาวฉุน
คว้าได้เพียงความว่างเปล่า