เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 160 ไวรัสใต้กฎเกณฑ์
ภายในดักแด้ปราณมรณะ ไร้แสง ไร้เสียง มีเพียงการสลายตัวอย่างแท้จริง
สำนึกของหลินซุ่ยซุ่ยประหนึ่งกระดาษแผ่นบางที่ถูกจุ่มลงในกรดเข้มข้น ทุกวินาทีล้วนกำลังละลายและบางลง ใกล้จะแตกสลายเต็มที
ทุกสิ่งจากภายนอกถูกพรากออกไป เหลือเพียงพลังแห่ง “ดับสูญ” ที่มุ่งทำลายล้างสรรพสิ่ง ประหนึ่งหินเจียรจิ๋วนับหมื่นล้านเครื่อง กำลังขัดเกลาดวงจิตวิญญาณของนางอย่างบ้าคลั่ง หมายลบการดำรงอยู่ที่เรียกว่า “หลินซุ่ยซุ่ย” ให้สิ้นซากจากรากฐาน
ทว่าในชั่วขณะสุดท้ายก่อนสำนึกนี้จะจมดิ่งสู่ความมืดมิดอย่างสมบูรณ์ นาง “มอง” เห็นแล้ว
ทะลุผ่านไอหยินและไออาฆาตที่ซ้อนทับกันเป็นชั้น ๆ ณ แก่นกลางสุดของปราณมรณะอันมหาศาล นาง “มอง” เห็นสิ่งนั้น—
มันเล็กยิ่งกว่าเมล็ดผักกาด ทว่าสว่างยิ่งกว่าดวงดาว