กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 158 วังวนโกลาหลหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง วิญญาณอาฆาตสีขาว: เหตุใดเจ้ายังไม่ตาย?
เงินกระดาษคมดุจมีด ความตายโปรยปรายดุจหิมะ
พายุสีขาวที่ถาโถมเต็มฟ้าแผ่นดินนั้นไร้เสียงทะลวงเวหา มีเพียงความเงียบงันแห่งความตายที่ทำให้ดวงจิตวิญญาณเย็นเยียบ
รูม่านตาของหลินซุ่ยซุ่ยหดวูบ
ปฏิกิริยาของร่างกายนางกลับรวดเร็วกว่าคำสั่งจากสมองเสียอีก
นางกลิ้งตัวตะแคงไปด้านข้างแทบติดพื้น ร่างทั้งร่างราวกับใบไม้ร่วงที่ถูกลมคลั่งพัดปลิว อาศัยระยะห่างเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด กลิ้งไปหลบหลังป้ายหลุมศพไร้นามที่อยู่ใกล้ที่สุดได้อย่างหวุดหวิด
ร่างกระแทกเข้ากับป้ายศิลาที่เย็นเยียบอย่างแรง นางครางอู้อี้ออกมา
“ฉึบ ฉึบ ฉึบ—!”
เสียงเฉือนที่ฟังแล้วเสียวฟันดังระรัวขึ้น