กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 157 เจ้าสาวในโลงศพ (ตอนซุ่ยซุ่ย)
ความเย็นเยือกถึงขีดสุด
ราวกับถูกฝังทั้งเป็นใต้ธารน้ำแข็งหมื่นปี แม้แต่ซอกกระดูกก็ยังชุ่มโชกด้วยไอหนาว
หลินซุ่ยซุ่ยลืมตาขึ้นฉับพลัน
เบื้องหน้าคือความมืดมิดสนิท ไร้แสงแม้สักเสี้ยว กลิ่นดินเน่าเปื่อยฉุนจัดกรอกเต็มโพรงจมูก ปะปนกับความชื้นราวกับเพิ่งผ่านสายฝนมา
แขนขาถูกพันธนาการอยู่ในพื้นที่คับแคบอย่างยิ่ง จนเหยียดมือเท้าไม่ออก แผ่นหลังแนบสนิทกับแผ่นไม้หยาบกระด้าง
นางนอนอยู่ในโลงศพ
ความเข้าใจนี้ประหนึ่งถังน้ำแข็งที่สาดรดลงมาจากศีรษะ