เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 137 แม้เจ้าจะเป็นปีศาจ ก็ยังเป็นภรรยาของข้า
ข้างภูเขาจำลอง อากาศราวกับแข็งค้าง
ชิวเซิงจ้องความวุ่นวายริมสระน้ำที่อยู่ไกลออกไปเขม็ง ก่อนจะหันขวับกลับมาอีกครั้ง แววตาราวกับสว่านสองเล่ม ทิ่มแทงใบหน้าหลินซุ่ยซุ่ย
สีหน้าของเขาย่ำแย่ยิ่งกว่าท่านอารองที่เพิ่งตกน้ำไปเสียอีก ซีดเผือดราวกับไร้สีเลือด
“เจ้า...เจ้าเป็นใครกันแน่?”
“โจ๊กเม็ดบัวถ้วยนั้นเมื่อเช้าเป็นเรื่องบังเอิญ แล้วเรื่องนี้ก็เป็นเรื่องบังเอิญด้วยหรือ?”
หลินซุ่ยซุ่ยไม่กล่าววาจา
นางเพียงมองเขาเงียบ ๆ ดวงตารูปเมล็ดซิ่งใสกระจ่างคู่นั้นไร้ความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มีเพียงความสงบนิ่งลึกล้ำจนหยั่งไม่ถึง
ความสงบนิ่งเช่นนี้ยิ่งทำให้ชิวเซิงกระวนกระวาย
ในหัวของเขาผุดเรื่องเล่าต่าง ๆ ที่ได้ยินมาตั้งแต่เด็กขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่