เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 136 คลั่งทรมานอาสะใภ้รองผู้ชั่วร้าย
วันถัดมา ตะวันขึ้นสูงจนพ้นยอดไม้แล้ว
ชิวเซิงถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงร้องของนกสาลิกาหลายตัวบนกรอบหน้าต่างที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง
ในหัวราวกับมีปุยฝ้ายที่อมน้ำไว้เต็มยัดอยู่ ความปวดหนึบจากอาการเมาค้างปะทุขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่า เขายกมือขึ้นหมายจะคลึงขมับโดยไม่รู้ตัว ทว่าแขนกลับสัมผัสเข้ากับบางสิ่งที่อุ่นนุ่มละเอียดอ่อน
สัมผัสนั้นชัดเจนเกินไป ชัดเสียจนสมองอันพร่าเลือนของเขากระจ่างขึ้นทันที
ชิวเซิงเบิกตาโพลง
สิ่งแรกที่เห็นคือผ้าห่มแพรสีแดงสดลายเป็ดแมนดารินเล่นน้ำกองระเกะระกะอยู่ปลายเตียง ส่วนข้างกายเขา หลินซุ่ยซุ่ยนอนตะแคง หายใจสม่ำเสมอทอดยาว
ยามนี้นางไร้ซึ่งความเย็นชางดงามอย่างเมื่อคืนตอนเปิดผ้าคลุมหน้า ใบหน้าเล็กเท่าฝ่ามือจมอยู่ในหมอน ปอยผมสองสามเส้นแนบติดแก้มที่แดงระเรื่อ ดูว่าง่ายเสียยิ่งนัก
ทว่าเมื่อสายตาเลื่อนต่ำลง…
ชิวเซิงมองขาข้างหนึ่งของตนที่พาดอยู่บนเอวอีกฝ่าย และท่าทางของทั้งคู่ที่แทบจะพันเกี่ยวกัน ความทรงจำที่ขาดหายจากเมื่อคืนก็ทะลักเข้ามาในสมอง ราวกับเหล็กเผาไฟนาบลงมา