กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 138 เก้าอี้หัก ฮูหยินผู้เฒ่าตะลึงงัน
หลินซุ่ยซุ่ยก้าวข้ามธรณีประตูสูงตระหง่าน ทันทีที่ฝ่าเท้าแตะพื้น อากาศรอบด้านก็พลันแข็งค้าง
ภายในโถงซงโซ่วไม่ได้จุดเทียน ทั้งที่เป็นเวลากลางวันกลับมืดสลัว มุมห้องทั้งสี่ตั้งเทียนขาวหนาเท่าข้อมือไว้ เปลวเทียนมิใช่สีส้มเหลือง หากเป็นสีเขียวซีดวังเวง ลุกตั้งตรงไม่ไหวติง
กลิ่นอับชื้นเก่าเก็บปะปนกับกลิ่นกำยานไม้จันทน์คุณภาพต่ำที่ฉุนจัด พุ่งเข้าจมูกไม่หยุด กลิ่นนี้แรงเกินไป มิใช่เพื่อบูชาเทพ กลับคล้ายต้องการกลบกลิ่นเหม็นจากบางสิ่งที่เน่าเปื่อย
ที่นั่งประธานในโถงใหญ่คือเก้าอี้ไท่ซือไม้จันทน์ดำขนาดมหึมา
บนเก้าอี้มีเงาดำก้อนหนึ่งนั่งเอนอยู่