เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 112 เตาหลอมมนุษย์ชิวเซิง ช่างเย้ายวนยิ่งนัก
ภายในลานไร้สายลม ใบไม้ร่วงลอยค้างอยู่กลางอากาศ มิได้หล่นลงมา
ลุงจิ่วยืนอยู่หน้าโต๊ะบูชา มือข้างหนึ่งไพล่หลัง หลังปิดด่านบำเพ็ญเพียรมาหลายวัน กลิ่นอายความเป็นสามัญบนกายเขาจางหายไป แทนที่ด้วยความหนักแน่นสงบนิ่งที่ทำให้ผู้คนไม่กล้าแม้แต่จะหายใจเสียงดัง
“รักษาจิตให้มั่น ปราณจมลง”
มีเพียง 4 คำเท่านั้น
หลินซุ่ยซุ่ยนั่งขัดสมาธิอยู่บนเบาะนั่งสมาธิ ฝืนสะกดอสนีเคราะห์เกิงจินที่แล่นพล่านอยู่ในกายเอาไว้ พลังอัสนีนั้นกรีดกร่อนเส้นลมปราณราวกับขูดกระดูกดูดไขกระดูก เจ็บจนนางเหงื่อเย็นผุดเต็มหน้าผาก การหายใจเข้าออกตามวิธีที่ลุงจิ่วสอนช่วยให้นางรู้สึกคล่องขึ้นจริง ทว่าร่างกายก็อ่อนแอลงอย่างหนัก
ยิ่งอ่อนแอ ก็ยิ่งหิว
ความหิวเช่นนี้ไม่ใช่อยากกินข้าว แต่เป็นความอยาก “กินคน”
ห่างจากนางไม่ถึง 5 ก้าว ชิวเซิงเปลือยท่อนบน มือกวัดแกว่งกระบี่เหล็กหนัก 60 ชั่งจนเกิดเสียงหวือ ๆ