กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 111 กลับสู่โรงพักศพ! ลุงจิ่วทะลวงขั้นสู่ปรมาจารย์ใหญ่
สายลมระหว่างทางกลับพัดพากลิ่นอายอำมหิตแห่งฤดูสารทมาด้วย
ชิวเซิงเดินอยู่ทางซ้ายเยื้องหน้าหลินซุ่ยซุ่ยตลอดทาง ตำแหน่งนั้นเหมาะเจาะยิ่งนัก ทั้งช่วยบังลมภูเขาส่วนใหญ่ให้นาง ทั้งไม่บดบังทางเบื้องหน้า มือของเขากำกระบี่ไม้ท้อที่เอวไว้อย่างหลวม ๆ อยู่เสมอ ดวงตาคู่นั้นซึ่งครั้งหนึ่งเคยมีแววยิ้มพราวเสน่ห์ กลับกวาดมองเงามืดตามแนวป่าอยู่ทุกแห่งอย่างระแวดระวัง
ราวกับหมาป่าที่คอยปกป้องลูกน้อย
หลินซุ่ยซุ่ยสวมเมล็ดโพธิ์สงบจิตไว้ ดวงพุทธะเย็นเยียบไหลรินดุจธารสายเล็ก คอยปลอบประโลมพลัง “อสนีเคราะห์เกิงจิน” ที่กำลังปั่นป่วนอยู่ในกาย นางหลุบตาลง ดูคล้ายกำลังฟื้นฟูบาดแผล ทว่าความจริงกำลังใช้ใจคิดสองทาง