กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 108 ศิษย์พี่อย่ากอดแล้ว กอดต่อไปข้าจะดูดปราณหยางของท่านจนหมด
แรงระเบิดที่หลงเหลือยังไม่สลายไป กลิ่นฉุนของกำมะถัน เนื้อไหม้ และดินปะปนกันคละคลุ้งอยู่ในอากาศ
ภายในลานแทบไม่เหลือเค้าเดิมให้เห็น
เงียบงันราวสุสาน
มีเพียงเสียงวิ้งแหลมในหู กับเสียง “เปรี๊ยะ ๆ” จากท่อนไม้หักที่ยังลุกไหม้อยู่
“ซุ่ยซุ่ย!”
เสียงร้องเรียกแหบพร่าและผิดเพี้ยนไปจากเดิม ฉีกความเงียบงันที่หยุดนิ่งให้ขาดสะบั้น
ชิวเซิงโซเซพรวดออกมาจากหลังกำแพงหินที่พังทลาย ใบหน้าซีกหนึ่งเปื้อนเขม่าดำ อาภรณ์นักพรตขาดรุ่งริ่งทั่วร่างเต็มไปด้วยแผลเลือดซิบจากเศษหินบาด
แต่ดูเหมือนเขาจะไม่รู้สึกเจ็บ
ดวงตาบุปผาท้อที่มักมีแววหยอกเย้าอยู่เสมอ บัดนี้เหลือเพียงเส้นเลือดฝอยแดงก่ำกับความหวาดกลัวอย่างแท้จริง