เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 107 ยอดคนใจเหี้ยม ป้อนพิษสด ๆ!
ผีดิบเลิกกดข่มทุกทิศทาง แล้วรวบรวมพลังที่เหลือทั้งหมดไว้ ณ จุดเดียว ประหนึ่งค้อนยักษ์ไร้รูปร่างสำหรับทลายกำแพงเมือง มันพุ่งเข้าใส่เจียเล่อซึ่งอยู่ตรงมุมค่ายกลทั้งสี่ที่มีปราณอ่อนแอที่สุดอย่างดุดัน!
“ฟู่—”
ลมคาวพัดปะทะใบหน้า
เจียเล่อได้แต่มองใบหน้าเน่าเปื่อยดำไหม้ซึ่งมีเขี้ยวเปื้อนเลือดขยายใหญ่ขึ้นตรงหน้าอย่างรวดเร็ว กลิ่นเหม็นชวนคลื่นเหียนที่ปะปนระหว่างกลิ่นศพกับดินทำให้ในท้องเขาปั่นป่วนราวพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน
เงามัจจุราชเย็นเยียบเสียดกระดูก
สมองว่างเปล่า ความหวาดกลัวถาโถมดุจคลื่นทะเลกลืนกินสติ กล้ามเนื้อแขนที่จับสายหมึกเต้าอ่อนแรงลง แทบจะปล่อยมือ
“เจียเล่อ! ดึงไว้ให้แน่น!!”
ข้างกาย พลันมีเสียงตวาดลั่นของชิวเซิงดังขึ้น ประหนึ่งนกคุ้มร้องจนเลือดซิบ!
ในเสียงนั้นไม่มีคำตำหนิ มีเพียงความหวาดกลัวและสิ้นหวังสุดขีด