เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 109 อายุขัยมาถึง! อาศัยแนบชิดดูดซับปราณหยาง
หลินซุ่ยซุ่ย “ค่อย ๆ ฟื้นขึ้นมา” ท่ามกลางกลิ่นสมุนไพรเข้มข้นและเสียงสนทนาแผ่วต่ำ
นางค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือใบหน้าหล่อเหลาของชิวเซิงซึ่งเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยแดงก่ำและความอิดโรย พลังชีวิตเต็มของเขาดูราวกับมอดดับ
เขากำลังถือไม้กวาด กวาดฝุ่นบนพื้นอย่างเชื่องช้า ทว่าสายตาจับจ้องอยู่ที่นางตลอดเวลา แม้แต่แพขนตาของนางที่ไหวเพียงเล็กน้อยก็ไม่พลาด
“ซุ่ยซุ่ย!”
ไม้กวาดถูกโยนลงพื้นอย่างไม่ไยดีดัง “เคร้ง”
ชิวเซิงพุ่งมาถึงข้างเตียงในก้าวเดียว ความเร็วของเขาพัดสายลมวูบหนึ่งขึ้นมา เขาลองแตะหน้าผากนางอย่างระมัดระวังก่อน จากนั้นก็ยกชามน้ำที่อยู่ข้าง ๆ ขึ้นอย่างร้อนรน ใช้ช้อนตักขึ้นมาหนึ่งช้อน เป่าแล้วเป่าอีกจึงค่อยยื่นไปจ่อริมฝีปากนาง
“ในที่สุดเจ้าก็ฟื้นแล้ว รู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง มีตรงไหนไม่สบายหรือไม่?” เสียงของเขาแหบพร่าอย่างยิ่ง คำถามพรั่งพรูออกมารวดเดียว เผยให้เห็นความกระวนกระวายที่แทบล้นออกมา