กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 95 ชีวิตประจำวันอันวุ่นวาย (ขอบคุณยันต์เร่งตอนจากเป่าเป่า)
ใบหน้าเหี่ยวย่นของนักพรตสี่เนตรยิ้มจนเป็นดอกเบญจมาศ ร่องย่นแต่ละร่องล้วนแฝงความเจ้าเล่ห์
เขาไม่สนใจคำเตือนของท่านอาจารย์อี้ซิวแม้แต่น้อย กลับยกหุ่นฟางที่ติดยันต์ขึ้นมาตรงหน้า แล้วอีกมือก็ไม่รู้หยิบเข็มเงินเรียวยาวออกมาจากที่ใด
“ไอ้โล้นตัวแสบ ปากพล่อยนักใช่หรือไม่”
เขาบริกรรมพึมพำ ถ้อยคำหยาบคายมากมายฟังไม่ชัด สุดท้ายก็แทงเข็มเงินลงบนขาซ้ายของหุ่นฟางอย่างแรง!
“ฉึก”
เสียงเบา ๆ ดังขึ้น
อีกฝั่งของลำธาร ท่านอาจารย์อี้ซิวซึ่งกำลังหมุนลูกประคำอยู่ในมือ สีหน้าเปี่ยมเมตตาต่อสรรพชีวิต พลันเซถลาไปคราหนึ่ง