เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 94 นักพรตกับพระเป็นเพื่อนบ้านกัน
เปลวเพลิงทองคำเส้นสุดท้ายเลียผ่านโลงศพ เพลิงหยางมอดดับลง
หลักไม้ท้อ 81 ต้นดำเกรียมดุจถ่าน ความหนาวเย็นเสียดกระดูกที่เดิมปกคลุมรอบสุสานพลันสลายไปจนหมดสิ้น
เมื่อลมภูเขาพัดผ่าน อากาศก็สดชื่นขึ้น
“เลิกงาน”
นักพรตสี่เนตรเหน็บกระบี่ไม้ท้อไว้ด้านหลัง แล้วใช้แขนเสื้อกว้างปาดหน้าผาก อาภรณ์นักพรตสีเหลืองสดเปียกชุ่มไปกว่าครึ่ง แนบติดแผ่นหลัง
เฒ่าเสิ่นรออยู่ก่อนแล้ว โดยมีพ่อบ้านประคอง ครั้นเห็นดังนั้นก็เดินเข้ามาหาอย่างโซเซ สองมือยื่นถุงผ้าหนักอึ้งให้
“ท่านนักพรต… บุญคุณครั้งนี้ ข้าจะไม่มีวันลืม”
เมื่อครู่ นักพรตสี่เนตรยังทำหน้าขรึม ราวกับพร้อมจะเหินสู่เซียนได้ทุกเมื่อ ทว่าพอได้ยินเสียงเงินหยวนกระทบกันกรุ๊งกริ๊งจากในถุง ภาพลักษณ์ยอดคนของเขาก็พังทลายลงในพริบตา
เขาคว้าถุงเงินมา นิ้วหัวแม่มือถูตรงปากถุงอย่างชำนาญ ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงลวดลายตรงขอบเหรียญ