เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 96 นี่สิถึงจะเป็นการประมือของยอดฝีมือชั้นสูง!
นักพรตสี่เนตรล้มลงอย่างจัง นอนหงายแผ่สี่ขาอยู่บนพื้น คราง “โอ๊ย ๆ” ไม่หยุด ขาหลังข้างหนึ่งของเก้าอี้ไท่ซือไม้ฮวาหลีเหลืองที่ใช้มาหลายสิบปีหักแยกอยู่ข้าง ๆ รอยหักเรียบกริบ ชวนให้รู้สึกพิกลอย่างยิ่ง
เสียงสวดพระสูตรของท่านอาจารย์อี้ซิวที่อีกฟากลำธารก็หยุดลงเช่นกัน
เขามองโอ่งน้ำใบใหญ่ที่บ้านใช้ล้างมือด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ขนไก่เส้นหนึ่งเป็นมันเงาวับกำลังลอยวนอยู่บนผิวน้ำอย่างสบายอารมณ์
ตาเฒ่าสองคนที่อายุรวมกันเกินร้อย ต่างจ้องมองกันข้ามลำธารจากระยะไกล ต่างเห็นความเดือดดาลที่ข่มไว้ไม่อยู่และความกระอักกระอ่วนจาง ๆ... ในดวงตาที่แลดูสะบักสะบอมของอีกฝ่าย
ประมือด้วยอาคม สุดท้ายต่างบาดเจ็บกันทั้งคู่
“นี่! นักพรตชั่ว!”
“อะไรเล่า? แม่ชีตายซาก!”