เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 93 เพลิงหยางเผาศพ ผนึก!
แสงอัสดงยามตะวันลับฟ้า ราวกับจอกโลหิตที่คว่ำหก สาดลงบนกระเบื้องหลังคาสีเขียวของหมู่บ้านลั่วเยว่
หมู่บ้านแห่งนี้ไม่ใหญ่ สร้างอิงภูเขา แผ่บรรยากาศเรียบง่ายเก่าแก่ราวกับตัดขาดจากโลกภายนอก
จุดหมายปลายทางของขบวนคือคฤหาสน์หลังใหญ่ริมตะวันออกของหมู่บ้าน ซึ่งมีพื้นที่กว้างขวาง
คฤหาสน์ยังพอมองเห็นความโอ่อ่าในอดีต ทว่าบัดนี้สีชาดบนประตูหลุดลอก บนกรอบประตูสูงใหญ่แขวนโคมขาวเก่าทรุดโทรมไว้สองดวง แกว่งไกวตามลมยามเย็น ราวกับดวงตาคู่หนึ่งที่ร้องไห้จนบวม ใยแมงมุมปกคลุมห่วงประตู วัชพืชในลานเรือนสูงถึงเอว เผยให้เห็นความรกร้างทรุดโทรม
“ถึงแล้ว”
นักพรตสี่เนตรหยุดฝีเท้า ความเจ้าเล่ห์เห็นแก่เงินและความไม่ยี่หระบนใบหน้าหายไปจนหมดสิ้น แทนที่ด้วยความเคร่งขรึมเยี่ยงผู้ประกอบอาชีพ
เขาสูดหายใจลึก กำลังจะก้าวไปเคาะประตู
“เอี๊ยด—”
บานประตูไม้หนักอึ้งกลับถูกดึงแง้มออกจากด้านในเอง