เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 87 ชายหญิงอยู่เฝ้าวัดร้าง
“ชิวเซิง เจ้าอยู่ที่นี่!”
น้ำเสียงของเขาไม่ดังนัก ทว่ากลับแฝงคำสั่งที่มิอาจโต้แย้ง
“คุ้มครอง ‘เถ้าแก่’ ที่เหลือให้ดี แล้วก็จับตาดูศิษย์น้องหญิงของเจ้าไว้ให้ดีด้วย!”
นักพรตสี่เนตรจงใจเน้นคำว่า “จับตาดู” เป็นพิเศษ ดวงตาเล็กปราดเปรียวคู่นั้นฉายแววซับซ้อนยากหยั่งถึง แล้วกวาดมองไปมาระหว่างหลินซุ่ยซุ่ยกับชิวเซิงอย่างมีนัย
“อาจารย์ ให้พวกเราสองคนอยู่ที่นี่หรือขอรับ? แล้วปีศาจจิ้งจอกนั่น...” เจียเล่อเพิ่งลุกขึ้นจากพื้น ก็ร้อนรนจนเหงื่อท่วมศีรษะ
“เหลวไหล!” นักพรตสี่เนตรตบกบาลเขาทีหนึ่ง “ศิษย์พี่เจ้าต้องอยู่เป็นองครักษ์ ส่วนเจ้าตามข้าไปไล่ล่า! หากยังพูดมากอีก ‘ลูกค้ารายใหญ่’ หนีไปไกลแล้ว พวกเราคงได้แต่รออดตาย!”
สิ้นเสียง เขาก็ไม่รั้งรออีก ฉุดเจียเล่อไว้แล้วมุ่งตามทิศทางที่หุ่นกระดาษชี้นำ เพียงไม่กี่ครั้งที่ทะยานขึ้นลง ร่างก็หายลับไปในราตรีอันมืดมิด
ชั่วพริบตา เบื้องหน้าวัดทรุดโทรมก็เหลือเพียงชิวเซิงกับหลินซุ่ยซุ่ย
กับผีดิบหกตนที่ถูกล้อมไว้ด้วยสายหมึกเต้า ยืนนิ่งตัวตรงท่ามกลางลมราตรี