กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 86 ลมทมิฬพัดบุปผาร่วงโรย ซุ่ยซุ่ยเผยคมกล้า
“ท่านนักพรตน้อยโทสะร้อนแรงถึงเพียงนี้ หรือคิดจะร่วมราตรีอันแสนหวานกับข้าเช่นกัน?”
ปีศาจจิ้งจอกหัวเราะยั่วเย้าไม่ขาดสาย เรือนร่างบิดพลิ้วไปมา แขนเสื้อไหมสีขาวกว้างทั้งสองข้างพลันราวกับงูวิญญาณสองตัวที่มีชีวิต บางครั้งก็พันรัด บางครั้งก็ตวัดสะบัด
ใบหน้าหล่อเหลาของชิวเซิงแดงก่ำ ครึ่งหนึ่งเพราะโกรธ อีกครึ่งเพราะอัดอั้นใจ
กระบี่ไม้ท้อในมือเขาเน้นเส้นทางดุดัน ปราณหยางบริสุทธิ์ไหลเวียนเข้าไปในกระบี่ เดิมทีควรเป็นศัตรูตัวฉกาจของอสูรร้าย ทว่าทุกครั้งที่ฟาดฟันอย่างหนักหน่วง แขนเสื้อไหมที่ดูเบาหวิวกลับม้วนพันแล้วสะบัดออก แรงกระบี่ถูกหักล้างจนหมดสิ้น ราวกับชกหมัดลงบนปุยนุ่น ช่างอึดอัดยิ่งนัก