กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 83 อาจารย์อา ข้าแพลงข้อเท้า ต้องให้ศิษย์พี่ชิวเซิงแบกถึงจะหาย
รัตติกาลดำมืดดุจหมึก กลืนกินทั่วทั้งขุนเขาป่าไพร
“เคร้ง——!”
เสียงฆ้องนำทางใสกังวานและทอดไกล ดังก้องเป็นระลอกคลื่นไร้รูปร่างไปทั่วทางเขาอันเงียบสงัด จนฝูงนกที่เกาะหลับในป่าตกใจ พากันกระพือปีกบินหนี
นักพรตสี่เนตรเดินนำอยู่หน้าสุด สวมอาภรณ์นักพรตแบบรัดกุม มือถือธงวิญญาณ ฝีเท้าดูไม่เร่งรีบ ทว่ากลับรักษาระยะห่างจาก “แขก” ประหลาดกลุ่มนั้นที่ตามหลังมาได้อย่างคงที่เสมอ