กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 82 ศิษย์พี่ผู้ใสซื่อคลุ้มคลั่งกลางวง แค่ถูกศิษย์น้องหญิงดอกไม้ขาวยั่วเย้าก็เดินแขนขาสลับข้าง
ในลานบ้าน เมื่อเงาร่างของเหวินไฉและเจียเล่อหายลับไป เหลือเพียงนักพรตสี่เนตรบนเก้าอี้เอน กับหลินซุ่ยซุ่ยที่ยืนอยู่กับที่ สีหน้ายังดูเก้อเขินอยู่เล็กน้อย
แสงแดดยามบ่ายทอดลงมาอย่างเกียจคร้าน ส่องร่างผู้คนให้อบอุ่นสบาย
นักพรตสี่เนตรหรี่ดวงตาเล็กเท่าถั่วเขียว ไม่เอ่ยวาจา เพียงแกว่งพัดใบลานในมือเป็นพัก ๆ สายตากวาดไปมาระหว่างหลินซุ่ยซุ่ยกับทิศทางที่ชิวเซิงเพิ่งจากไป มุมปากแฝงรอยเย้ยหยันอันมีความหมายลึกซึ้ง
“แม่หนู มานี่” เขาเอ่ยอย่างเชื่องช้า น้ำเสียงยังคงแหบพร่า แต่แฝงความเฉียบแหลมราวกับมองทะลุทุกสิ่ง