เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 84 วัดร้างกลางขุนเขาเปลี่ยว ชายหญิงอยู่ลำพัง
ลมยามราตรีพัดผ่านแก้มของหลินซุ่ยซุ่ย มีกลิ่นหอมสาบของพฤกษานานาชนิดอันเป็นเอกลักษณ์แห่งพงไพร
ร่างของนางพาดอยู่บนแผ่นหลังกว้างและอบอุ่นของชิวเซิง ราวกับแมวที่พบเตาอุ่น ๆ แล้วกำลังดูดซับลมหายใจแห่งชีวิตที่ช่วยให้นางมีชีวิตต่อไปอย่างละโมบ
[ติ๊ง! ดูดซับต้นกำเนิดหยางบริสุทธิ์สำเร็จ อายุขัย +15 นาที!]
[ติ๊ง! ดูดซับต้นกำเนิดหยางบริสุทธิ์สำเร็จ อายุขัย +15 นาที!]
ตัวเลขนับถอยหลังสีแดงฉานตรงมุมซ้ายบนของสายตา ในที่สุดก็ไม่ร่วงลงอย่างบ้าคลั่งราวกับยันต์ทวงชีวิตอีกต่อไป หากค่อย ๆ เพิ่มขึ้นอย่างเชื่องช้าด้วยความเร็วที่ทำให้ใจสงบ
ความรู้สึกเช่นนี้ช่างพิกลนัก
ครึ่งหนึ่งคือความมั่นคงใจและความสบายกายจากการต่อชะตาสำเร็จ อีกครึ่งหนึ่งคือความอับอายที่ยากจะบรรยายจากท่วงท่าแนบชิดเกินควรนี้