กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 47 เหวินไฉ: ศิษย์พี่ ใบหน้าแดงก่ำดุจเทพกวนกงเช่นนี้ ถูกสิ่งชั่วร้ายเข้าสิงหรือ?
เสียงกลไกเสียดสีกันหนักอึ้งดังกึกก้องขึ้นในส่วนลึกของทางเดินสุสาน
ประตูศิลาหนักหมื่นจินถูกแรงมหาศาลผลักเปิดจากด้านนอก
แสงตะวันเจิดจ้าฉีกทึ้งความมืดมิดเงียบงันในทางเดินสุสานในชั่วพริบตา ประหนึ่งกระบี่ทองคำฟาดฟันปราณหยินอันข้นคลั่กจนแตกกระจาย
เฉียนเจินเหรินมีผมและหนวดเครายุ่งเหยิง อาภรณ์นักพรตเต็มไปด้วยคราบเลือดแห้งกรังและโคลน เขาดูราวกับแก่ลงไปยี่สิบปี พิงกรอบประตูหอบหายใจอย่างหนัก
“ออกมา…รีบออกมา!”
เสียงของเขาแหบพร่าราวกับฆ้องแตก
สิ้นเสียง กายมรรคาหนึ่งก็พุ่งออกไปจากข้างกายเขาดุจลูกธนูหลุดจากคันศร
นั่นคือชิวเซิง