เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 45 คลื่นซากศพล้อมเมือง ข้าอาศัยล้มกลางทางยืดอายุขัยอย่างบ้าคลั่ง
สุสานโบราณซีซาน เงียบงันราวสุสาน
มีเพียงเสียงหอบหายใจหนักหน่วง กับเสียงกิ่งไม้แห้งถูกเหยียบหักดังกรอบแกรบจากที่ไกล ๆ
ในที่สุดทุกคนก็ทรุดลงหน้าประตูศิลาที่พังทลาย ที่นี่คือทางตัน และยังเป็นหนทางรอดเพียงหนึ่งเดียว
อาภรณ์นักพรตของเซียนเฉียนขาดวิ่นจนกลายเป็นเศษผ้า กระบี่ไม้ท้อที่ปกติเขาทะนุถนอมราวของล้ำค่าเหลือเพียงด้ามครึ่งท่อน เขาเท้าหัวเข่าไว้ ทรวงอกประหนึ่งถูกยัดด้วยสำลีเน่า ทุกครั้งที่หายใจล้วนมีเสียงลมหวีดหวิว
ห่างออกไปเพียงห้าก้าว หลินซุ่ยซุ่ยหดตัวอยู่ด้านหลังชิวเซิง ใบหน้าเล็กที่เดิมขาวสะอาดมีรอยเปื้อนเถ้าสองทาง ยิ่งขับให้นางดูน่าสงสารจับใจ
ขาเก้าอี้ในมือชิวเซิงหายไปตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่รู้ ยามนี้เขากำลังปกป้องหลินซุ่ยซุ่ยอย่างสุดชีวิต แม้แผ่นหลังของตนจะเละจนเลือดเนื้อปนเปกันแล้วก็ตาม
“ถึงแล้ว...” เหวินไฉทิ้งก้นนั่งลงกับพื้น รองเท้าหายไปข้างหนึ่ง ฝ่าเท้าถลอกจนเต็มไปด้วยตุ่มพองเลือด
ไม่มีใครเหลือแรงแม้แต่จะโห่ร้องยินดี
ท่ามกลางรัตติกาล เสียงฝ่าเท้าแข็งทื่อจำนวนนับไม่ถ้วนกระแทกพื้น กำลังล้อมเข้ามาจากทุกทิศทาง นั่นมิใช่แค่หลายสิบตน แต่มีหลายร้อย กระทั่งอาจถึงพันตน