เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 44 ม่าเจินเหรินสละชีวิตโจมตีครั้งสุดท้าย ทุกคนล่าถอยไปยังสุสานโบราณ
ม่าเจินเหรินเคลื่อนไหวแล้ว
เขาไม่เอ่ยคำไร้สาระแม้แต่ครึ่งคำ ทั้งไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย
ทันทีที่พ่นโลหิตหัวใจหยางสูงสุดลงบนคมกระบี่ ร่างทั้งร่างของเขาก็ราวกับหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับกระบี่ไม้พุทราจีนที่ลุกไหม้ แปรเปลี่ยนเป็นแสงพริ้วสีแดงชาดสายหนึ่ง ฉีกทะลวงม่านราตรี
เขาไม่สนใจผีดิบธรรมดารอบกายที่แยกเขี้ยวกางเล็บ พุ่งเข้าหาตน ปล่อยให้กรงเล็บอันเหม็นคาวเหล่านั้นกรีดร่างจนเกิดบาดแผลลึกเห็นกระดูกทีละแผล
ในดวงตาของเขามีเป้าหมายอยู่เพียงหนึ่งเดียว
ท่ามกลางคลื่นซากศพ มีร่างหนึ่งยืนนิ่งเพียงลำพัง ราวกับจักรพรรดิกำลังตรวจตรากองทัพแห่งความตายของตน—แม่ทัพควบคุมศพ!
“ม่าอำมะลอ!”
เบื้องหลัง เซียนเฉียนซึ่งกำลังวางค่ายกลเบิกตาจนแทบถลน