เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 39 ศิษย์พี่อย่าขวาง ผีดิบทั้งหมดข้าขอเอง
ยามจื่อ โรงพักศพ
ธูปเส้นสุดท้ายในกระถางธูปมอดไหม้จนหมด เถ้าธูปหักร่วงลงบนถาดทองแดงรองเตาหลอม ส่งเสียง “ซ่า” แผ่วเบายิ่ง
ภายในลานเงียบสงัดผิดปกติ
ชิวเซิงเปลือยท่อนบน นั่งขัดสมาธิอยู่บนแท่นโม่หิน แสงจันทร์ซีดขาวสาดลงบนแผ่นหลังที่ชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อ ราวกับเคลือบน้ำมันเย็นไว้ชั้นหนึ่ง คิ้วของเขาขมวดเป็นรอยย่น อกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง กระแสปราณภายในกายคล้ายม้าป่าคลุ้มคลั่ง พุ่งชนอย่างบ้าคลั่งไปตามกระดูกสันหลัง ทุกครั้งที่มันกระแทก ราวกับมีคนใช้ค้อนทุบกกหูเขา
ขอเพียงฝ่าด่านนี้ไปได้ “เคล็ดสลายพลังอัปมงคลหยางบริสุทธิ์” ก็จะยกระดับขึ้นอีกขั้น
“ปัง!”
เสียงดังสนั่น ลูกกรงประตูส่งเสียงแตกร้าวบาดหู
เสียงนั้นฟังดูไม่เหมือนมีคนเคาะประตูเลยสักนิด กลับคล้ายมีคนคิดจะพังบานประตูไม้หนาทั้งสองให้แตกเป็นเสี่ยง ๆ