เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 40 ทำทีหวาดกลัวจนร้องงิง ๆ ลับหลังกลับสะบัดยันต์ขจัดไอชั่ว ส่งผีดิบขึ้นสวรรค์
ลมตรงปากหมู่บ้านสงบนิ่งแล้ว ในอากาศเหลือเพียงกลิ่นดินคาวฉุนเข้มข้นกับกลิ่นเนื้อเน่าเหม็นคลุ้ง
ผีดิบทั้งเจ็ดยืนนิ่งอยู่กับที่ ข้อต่อส่งเสียง “กร๊อบแกร๊บ” แห้งกรังราวกับไม้เสียดสีกัน เสื้อขุนนางราชวงศ์ชิงบนร่างขาดรุ่งริ่ง เล็บสีดำยาวถึงสามชุ่น สะท้อนประกายเย็นเยียบคล้ายโลหะใต้แสงจันทร์
ฟันบนล่างของเหวินไฉกระทบกัน เสียง “กึกกัก ๆ” ดังชัดเป็นพิเศษในราตรีอันเงียบงัน
“ศิษย์...ศิษย์พี่...” เส้นหมึกเต้าในมือเขาสั่นระริก
ชิวเซิงไม่สนใจเขา กลับถอยหลังไปครึ่งก้าว ยืนบังหลินซุ่ยซุ่ยไว้จนมิด การยืนบังครั้งนี้ปกป้องนางจากความวังเวงและปราณอำมหิตที่อยู่เบื้องหน้า
“เหวินไฉ ใช้เส้นหมึกเต้าปิดทางซ้าย” ชิวเซิงจ้องตรงไปข้างหน้า พูดเร็วปรื๋อ “ข้าจะเป็นฝ่ายโจมตีหลัก ซุ่ยซุ่ย เจ้าไปหลบหลังต้นไหวใหญ่ต้นนั้น อย่าออกมา และอย่ามอง”