กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 38 แกล้งเช็ดเหงื่อแล้วลอบต่อชะตา ศิษย์พี่ กล้ามเนื้อของท่านช่างใช้งานดีจริง
ฟ้ายังไม่สาง หมอกยามเช้ายังไม่จาง
ภายในลานของโรงพักศพ เสียงหมัดแหวกอากาศดังสนั่น ฉีกความเงียบสงัดออกเป็นเสี่ยง
ชิวเซิงเปลือยท่อนบน เหงื่อผสมกับหยาดน้ำค้างไหลตามแนวกล้ามเนื้อแน่นกระชับเป็นมัด ผิวสีทองแดงของเขาเปล่งประกายบาง ๆ ใต้แสงอรุณอันริบหรี่
ทุกหมัดทุ่มสุดกำลัง ข้อนิ้วส่งเสียงลั่นกรอบแกรบประหนึ่งแบกรับไม่ไหว ราวกับกำลังต่อสู้เอาชีวิตเข้าแลกกับศัตรูที่มองไม่เห็น
เหวินไฉขยี้ขี้ตา ถือกะละมังเคลือบที่บิ่นเป็นรอยออกมาจากห้องข้าง ๆ อย่างสะลึมสะลือ
เพิ่งก้าวพ้นธรณีประตู เสียงเคลื่อนไหวในลานก็ทำให้เขาสะดุ้งโหยง
น้ำในกะละมังกระฉอกออกมา สาดเปียกหน้ารองเท้าผ้า