เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 37 ทั่วทั้งเมืองลือว่าพวกเราสองคนปลิดชีพตามกัน
วันนี้เป็นครั้งที่เหวินไฉกลับจากในเมืองช้าที่สุด
ทันทีที่เขาก้าวข้ามธรณีประตูโรงพักศพ ทั่วทั้งร่างก็แผ่กลิ่นอายตื่นเต้นพิกล ราวกับแอบกินผลโสมเซียนมา รูขุมขนสามหมื่นหกพันทั่วร่างแทบจะพ่นกลิ่นอายเรื่องซุบซิบออกมา
เวลานั้น หลินซุ่ยซุ่ยกำลังประคองชามยา นั่งอยู่ข้างเตียงชิวเซิง ทำ “การนวดกระตุ้นเลือดสลายรอยช้ำ” ประจำวัน
นิ้วเรียวของนางเย็นเยียบ มีกลิ่นหอมสมุนไพรจาง ๆ เลือนรางราวมีราวไร้ กำลังกดคลึงรอยประทับสีเทาจางจนแทบมองไม่เห็นตรงหว่างคิ้วชิวเซิงอย่างแผ่วเบา
[ติ๊ง! กำลังหลอมกลั่นรอยประทับไอแค้น…แปลงสภาพสำเร็จ อายุขัย +03 นาที…]
ใบหน้าหลินซุ่ยซุ่ยประดับความกังวลอย่างพอเหมาะ มือเคลื่อนไหวแผ่วเบา ทว่าในใจกลับคำนวณตัวชี้วัดประจำวันอย่างแม่นยำ
ส่วนชิวเซิงที่ถูกนางกดคลึงอยู่ หลับตาแน่น ใบหน้าเปี่ยมความสิ้นหวัง