เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 36 ข่าวลือทั่วทั้งเมืองแพร่สะพัด ว่าพวกเราจะร่วมตายเพราะรัก
เสียงร้องโหยหวนของเหวินไฉนั้นแหลมสูง อารมณ์พลุ่งพล่าน จนเกือบทำให้กระเบื้องบนหลังคาโรงพักศพปลิวว่อน
คลื่นเสียงอันแหลมบาดหูทะลุผ่านแก้วหู สะเทือนจนหลินซุ่ยซุ่ยที่เหลือเพียงลมหายใจเฮือกสุดท้ายสะดุ้งไปทั้งร่าง เปลือกตาสั่นไหว ก่อนจะค่อย ๆ ฟื้นขึ้นมา
สิ่งแรกที่เห็นคือใบหน้าเปื้อนน้ำตาน้ำมูกของเหวินไฉ ซึ่งอยู่ใกล้จนแทบเต็มสายตา
เขากำลังใช้มือข้างละข้าง พยายามลากนางกับชิวเซิงเข้าไปในห้อง ท่าทางงุ่มง่ามเจือความโศกเศร้าอย่างกล้าหาญ
“ศิษย์พี่! ศิษย์น้องหญิง! พวกท่านวางใจไปเถิด!”
“ข้าจะเผาหุ่นกระดาษที่งดงามที่สุดให้พวกท่านทุกปี ทั้งรถยนต์กับบ้านแบบฝรั่งด้วย! รับรองว่าพวกท่านจะไม่ถูกใครรังแกในปรโลก...”
หลินซุ่ยซุ่ย “...”
นางหายใจไม่ทัน จนเกือบได้ “วางใจไป” จริง ๆ เช่นนั้น