เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 35 เหวินไฉ: ศิษย์พี่ ศิษย์น้องหญิง พวกเจ้าไปตายตามกันแล้วหรือ?
บาดแผลตรงท่อนแขนที่ขาดไปครึ่งหนึ่งของเสี่ยวอวี้ไม่มีเลือดไหลออกมา มีเพียงหมอกทมิฬเหนียวข้นที่พลิกม้วนเดือดพล่าน
กลิ่นอายปราณธาตุทองสีดำอันไม่ทราบที่มาเกาะอยู่บนบาดแผล ส่งเสียงฉี่ ๆ ปราณภูตผีเมื่อสัมผัสมันก็สลายไปอย่างรวดเร็ว ราวกับหิมะที่ถูกสาดลงในน้ำมันเดือด ความเจ็บปวดแล่นลึกถึงหัวใจ นี่ไม่ใช่บาดแผลทางกาย แต่เป็นการทรมานที่วิญญาณถูกฉีกกระชากออกไปทั้งเป็น
“สมควรตาย… สมควรตาย!”
ใบหน้าของเสี่ยวอวี้บิดเบี้ยวเคลื่อนผิดตำแหน่ง ผิวหน้าที่เดิมงดงามราวกับขี้ผึ้งหลอมละลายแล้วห้อยย้อย เผยให้เห็นกระดูกผีสีขาวโพลนใต้ผิว
นางไม่สนใจแขนข้างที่กำลังเน่าเปื่อย ลำคอส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูง
เส้นผมดำขลับทั้งศีรษะชี้ฟูขึ้น
คราวนี้มิใช่เพียงหลายสิบเส้น แต่เส้นผมนับพันนับหมื่นพลันยืดยาวพุ่งขึ้นพร้อมกัน ท้องฟ้ายามราตรีถูกคลื่นผมสีดำบดบังในพริบตา ปลายเส้นผมทุกเส้นลุกไหม้ด้วยเปลวไฟผีสีเขียวเรืองรอง เมื่อมองจากไกล ๆ คล้ายตาข่ายยักษ์สีดำที่เต็มไปด้วยเปลวไฟผี กำลังจะคลุมพื้นที่รอบด้านให้มิดในรัศมีร้อยเมตร
กลิ่นไหม้เหม็นชวนคลื่นเหียนอบอวลไปทั่วอากาศ
นี่คือวิธีต่อสู้ที่เผาผลาญแม้กระทั่งต้นกำเนิดวิญญาณ