เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 32 ยมทูตทวงชีวิต
โซ่สีดำหดตัวฉับพลันกลางอากาศ
ไร้ท่วงท่าฟุ่มเฟือยเกินจำเป็น ไร้แม้แต่เสียงใด โซ่เส้นนั้นซึ่งเดิมยังแตกแขนงโจมตี บัดนี้กลับรวมตัวเป็นแส้เหล็กสีดำสนิทขนาดเท่าข้อมือ ผิวของมันเรืองแสงอันมืดมิดไร้ชีวิต เป็นความอาฆาตพยาบาทที่เกิดจากวิญญาณผู้ล่วงลับนับไม่ถ้วน
รูม่านตาของลุงจิ่วหดวูบ
หลบไม่พ้นแล้ว
ยมทูตลงมือด้วยเพลิงแท้ การโจมตีครั้งนี้ไม่ใช่การเกี่ยววิญญาณอีกต่อไป แต่เป็นการเอาชีวิต
“จงบัญชา!”
ลุงจิ่วตวาดกร้าว สองมือกำกระบี่ไม้ท้ออสนีบาตที่อยู่เคียงกายเขามาหลายสิบปีแน่น พลังอิทธิฤทธิ์ที่เหลืออยู่น้อยนิดในกายหลั่งไหลเข้าสู่ตัวกระบี่อย่างบ้าคลั่ง ตัวกระบี่รับพลังอันบ้าคลั่งนี้ไม่ไหว ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดราวกับใกล้รับภาระไม่ไหว ทั้งเล่มแดงฉาน แผ่กลิ่นไหม้จาง ๆ
“เป๊าะ!”
เสียงแตกหักใสกังวานดังขึ้นในโถงใหญ่ของโรงพักศพอันเงียบงัน ฟังแล้วเสียดหูเป็นพิเศษ