กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 31 ยมทูตเก็บวิญญาณ
ราตรีลึกสงัด สายลมหยุดพัด
ภายในโถงใหญ่ของโรงพักศพ อากาศเหนียวข้นจนชวนให้หายใจไม่ออก
ครบเจ็ดวันหลังจูต้าฉางสิ้นใจ ยามจื่อมาถึงแล้ว
หน้าแท่นประกอบพิธี เปลวเทียนสีส้มแดงที่เรียงรายอยู่แถวนั้นพลันหยุดนิ่งพร้อมกันโดยไร้ลางบอกเหตุ
ทั้งที่ไม่มีลมพัด เปลวไฟกลับเปลี่ยนเป็นสีเขียวหม่นน่าสังเวชในชั่วพริบตา สีเขียวนั้นไม่ใช่สีที่ควรมีอยู่ในโลกของคนเป็น แผ่ความหนาวเย็นหยินที่ราวกับจะแช่แข็งไขกระดูก
เสียงแมลงร้อง เสียงนกร่ำร้องนอกลาน แม้แต่เสียงสุนัขเห่าจากหมู่บ้านไกลออกไปก็เงียบหายไปจนหมดสิ้น โลกทั้งใบประหนึ่งถูกครอบด้วยระฆังยักษ์ที่คว่ำลง เหลือเพียงความเงียบงันชวนคลุ้มคลั่งภายในโรงพักศพ
“มาแล้ว”
เสียงของลุงจิ่วแผ่วเบา ทว่าตึงเครียดอย่างยิ่ง