เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 20 ภูตสาวงามล่มเมืองออกล่าดวงวิญญาณกลางทาง ชิวเซิง: ไสหัวไป! แม่มารที่บ้านยังดุร้ายกว่าเจ้าเสียอีก!
ภายในโถงตั้งศพ เปลวเทียนสั่นไหวอย่างบ้าคลั่ง เงายาวบิดเบี้ยวทอดกระหวัดไปบนพื้นอิฐเขียว
เหวินไฉแนบแผ่นหลังกับเสาหินเย็นเยียบแน่นทึบ ศีรษะหนักอึ้ง เปลือกตาหนักจนแทบลืมไม่ขึ้น
ไอเย็นสายหนึ่งไหลไปตามบาดแผลบนแขน ค่อย ๆ ซึมลึกเข้าไปตามร่องกระดูก ทุกแห่งที่มันผ่าน ความรู้สึกก็สูญสิ้นไปจนหมด
เขาก้มมอง แขนท่อนนั้นกลายเป็นสีเขียวคล้ำอย่างประหลาด รอบรอยเลือดสามทาง เส้นเลือดสีดำกำลังถักทอเป็นตาข่ายละเอียด
ภาพตรงหน้าเริ่มบิดเบี้ยว
เขาเห็นเริ่นถิงถิงถือชามหยกขาว เดินเยื้องกรายเข้ามาอย่างอ่อนช้อย รอยยิ้มอ่อนโยนแต้มอยู่ที่ริมฝีปาก
“พี่เหวินไฉ ดื่มน้ำแกงชามนี้เสีย ร่างกายจะได้อบอุ่น”
เหวินไฉยินดีในใจ คิดจะยื่นมือไปรับ ทว่านิ้วกลับแข็งทื่อไม่ยอมทำตามสั่ง ลำคอส่งเสียงหอบแห้งราวกับหีบลมรั่ว
ครืน!