กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 19 ศิษย์พี่ ถึงเวลาดื่มยาแล้ว
ภายในห้องสลัว มีเพียงตะเกียงน้ำมันบนโต๊ะที่ไหววูบ
ชามยายังคงมีไอร้อนลอยกรุ่น น้ำยาสีน้ำตาลดำสะท้อนใบหน้าเล็กซีดขาวของหลินซุ่ยซุ่ย นางประคองชามไว้ ก้าวเดินทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ชายกระโปรงพลิ้วไหวตามการเคลื่อนไหว
เชื่องช้าเหลือเกิน
ทุกย่างก้าวราวกับเหยียบย่างลงบนปลายใจของชิวเซิง
ชิวเซิงแนบตัวกับหัวเตียงแล้วขยับถอยหลัง แผ่นหลังพิงผนังเย็นเยียบ ไม่มีทางให้ถอยอีก
นี่หรือศิษย์น้องหญิง
ชัด ๆ ว่าเป็นปีศาจที่สวมหนังมนุษย์มาออกล่า
“ศิษย์พี่ ดื่มตอนยังร้อนเถิด”
หลินซุ่ยซุ่ยนั่งลงตรงขอบเตียง แผ่นเตียงส่งเสียงเอี๊ยดเบา ๆ นางตักยาขึ้นมาหนึ่งช้อน น้ำแกงสีดำไหวกระเพื่อมอยู่ในช้อนกระเบื้อง ก่อนยื่นไปจ่อริมฝีปากของชิวเซิง