เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 21 ชิวเซิง เจ้านี่มันตัวซวย! ผีสาวมาถึงหน้าประตู
เสียงร้องงิ้วที่ลากหางอยู่ด้านนอกหน้าต่างยังคงดังแว่วมา แหลมเล็กและบางเบา ราวกับเส้นผมเย็นเยียบเส้นหนึ่งกำลังมุดเข้าไปในหูของชิวเซิง
“คุณชาย…ช่างใจร้ายกับข้านัก…”
เสียงนั้นไม่ดังนัก ทว่าหวานเลี่ยนจนไอเย็นผุดซ่านตามร่องกระดูก
ตะเกียงน้ำมันบนโต๊ะกะพริบวูบสองครั้ง เปลวไฟสีเหลืองอุ่นหดวูบลง แล้วเมื่อพวยพุ่งขึ้นอีกครา กลับกลายเป็นสีเขียวเรืองรองอันน่าสังเวช
มือที่กำลังติดกระดุมของชิวเซิงชะงักกึก
บนกระดาษหน้าต่างปรากฏเงาร่างสีขาวซีด ไร้หัวไร้ท้าย ลอยคว้างอยู่เช่นนั้น
เขาติดตามลุงจิ่วมา ก็ใช่ว่าจะไม่เคยพบเห็นสิ่งอัปมงคล ทว่าความรู้สึกคืนนี้ไม่เหมือนเดิม หนังศีรษะชาวาบ สันหลังราวกับมีใครเอาก้อนน้ำแข็งมาแปะ ไอเย็นพุ่งตรงสู่กระหม่อม
ในหัวพลันผุดใบหน้าของหลินซุ่ยซุ่ยที่ยิ้มละไมขึ้นมาโดยไร้สาเหตุ
ทั้งที่กำลังยิ้มแท้ ๆ แต่กลับทำให้เขารู้สึกเย็นวาบที่ต้นคอ