กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 14 อย่ากลัวไป ข้าอยู่นี่! พิธีสังเวยโลหิตแห่งกายาหยินบริสุทธิ์
บนถนนปูหินเขียวของเมืองตระกูลเริ่น แสงอาทิตย์ยามเย็นทอดเงาให้ยาวเหยียด
พ่อค้าแผงลอยริมทางตะโกนเรียกลูกค้าอย่างขะมักเขม้น กลิ่นแป้งชาดผสมควันน้ำมันจากเต้าหู้เหม็นทอดอบอวลอยู่ในอากาศ
ชิวเซิงเดินนำอยู่ด้านหน้า มือแกว่งกิ่งหลิวที่เพิ่งหักมา
เบื้องหลัง เริ่นถิงถิงสวมรองเท้าหนังส้นสูงปานกลาง เหยียบลงบนแผ่นหินจนเกิดเสียงกึกกัก
“ท่านนักพรตชิวเซิง เดินช้าหน่อยเถิด”
เริ่นถิงถิงยกชายกระโปรง วิ่งเหยาะสองก้าวตามขึ้นมา
กลิ่นกุหลาบหอมเข้มข้นโชยปะทะใบหน้า
นี่คือน้ำหอมแดนประจิมที่กำลังนิยมที่สุดในเมืองหลวงมณฑล กลิ่นฉุนจัด หวานเลี่ยนอย่างยัดเยียด พุ่งตรงเข้าจมูก
ชิวเซิงขมวดคิ้ว ทว่ายังคงเดินต่อ